انتقال پیام

بسیاری از موجودات زنده بیلیونها سلول دارند که هر کدام کار خاصی را انجام می‌دهند. برای اینکه این سلولها با هم هماهنگ باشند، باید به نحوی با هم ارتباط برقرار کنند. تصور می‌شود که تعداد زیادی از ژنهای سلولها در این کار سهیم باشند. دو روش عمده برای پیام رسانی بین سلولها به کار می‌رود: 1- ترشح مواد شیمیایی که می‌توانند پیام را به مولکول های دور برسانند. 2- پیام رسانی از طریق تماس فیزیکی به کمک گیرنده های واسط.

پیام رسانی با مواد شیمیایی

شیوه های پیام رسانی شیمیایی را می‌توان به سه گروه تقسیم کرد: هورمونها، انتقال دهنده های نورونی (neurotransmitter) و واسطه های شیمیایی - محلی. در واسطه شیمیایی - محلی، مواد شیمیایی ترشح شده فقط بر روی سلولهایی که نزدیک به سلول ترشح کننده قرار دارند، اثر می‌گذارد. هورمونها برای ارتباط با سلولهای دورتر به کار می‌روند. مثلاً سلول هورمونی را ترشح کرده و آن را وارد جریان خون می‌کند. جریان خون هورمون را به تمام نقاط بدن می‌رساند و به این ترتیب پیام به دورترین سلول‌ها نیز می‌رسد. انتقال دهنده های نورونی موادی هستند که توسط نورونها (سلولهای عصبی) ترشح می‌شوند تا سلول های مجاور را تحریک کنند. برای مثال یک نورون می‌تواند استیل کولین ترشح کند تا یک سلول ماهیچه ای را وادار به حرکت کند.